Artikel 19 verplicht tot doorgeven aan ontvangers. Vrijwel niemand doet het.

Wie gegevens heeft doorgegeven en ze daarna moet wissen of corrigeren, is verplicht dat aan iedere ontvanger te melden. Dat staat in artikel 19 van de AVG. Het is een van de minst toegepaste bepalingen van de hele verordening, en het is precies de bepaling die bepaalt of een verwijdering blijvend is of tijdelijk.

Zonder die doorgifte haalt u uw gegevens weg bij één partij, terwijl de vijf partijen die er een kopie van kochten gewoon doorgaan.

Wat het artikel precies vraagt

Twee verplichtingen in één artikel, en de tweede wordt bijna altijd overgeslagen.

De mededeling aan de ontvangers. Heeft een partij uw gegevens verstrekt aan anderen, en moet zij die gegevens wissen, corrigeren of beperken, dan stelt zij iedere ontvanger daarvan op de hoogte. Daar zit één ontsnapping in: het hoeft niet als het onmogelijk blijkt of onevenredig veel inspanning vergt.

De mededeling aan u. Op uw verzoek moet de partij u vertellen wie die ontvangers zijn. Dat recht staat er los van, en het is het recht dat de eerste verplichting controleerbaar maakt.

De ontsnapping is smaller dan zij lijkt

“Onevenredige inspanning” klinkt als een deur die altijd openstaat. Bij dit type partij is dat zij niet.

Een bedrijf dat persoonsgegevens verkoopt, weet aan wie het heeft geleverd. Dat is geen gunst maar bedrijfsvoering: er is gefactureerd, er is een contract, en in veel gevallen is er een doorlopende levering. Wie kan factureren, kan mailen.

De ontsnapping is bedoeld voor situaties waarin de ontvangers werkelijk niet te achterhalen zijn — een openbare publicatie die door onbekenden is overgenomen, bijvoorbeeld. Zij is niet bedoeld voor een klantenbestand.

Waarom dit het antwoord is op herverwerving

De meest gestelde vraag over dit hele onderwerp: wat heeft het voor zin om gegevens te laten wissen als dezelfde partij ze volgend kwartaal opnieuw inkoopt.

Het commerciële antwoord is dat je opnieuw meet en opnieuw verzoekt. Dat klopt, maar het is een antwoord dat een abonnement verkoopt.

Het juridische antwoord is beter en het staat hier. Wie artikel 19 inroept, verandert een verzoek aan één partij in een verzoek dat doorwerkt naar haar afnemers. En wie daarnaast vraagt wie die afnemers zijn, krijgt de lijst waarmee de volgende ronde gericht is in plaats van blind.

Dat maakt herverwerving niet onmogelijk. Het maakt de keten wel zichtbaar, en dat is de voorwaarde om er iets aan te doen.

Hoe u het inroept

Neem het op in het verzoek zelf en niet als naslag. Drie zinnen volstaan: dat u verwijdering of bezwaar inroept, dat u op grond van artikel 19 verlangt dat iedere ontvanger daarvan op de hoogte wordt gesteld, en dat u op grond van datzelfde artikel wilt weten wie die ontvangers zijn.

Komt daar geen antwoord op, dan is dat een eigen tekortkoming naast de oorspronkelijke. Bij een klacht telt dat als aparte grond.

Wat een klachtdossier moet bevatten→

Waar dit ophoudt

Wij kunnen niet controleren of een partij de mededeling daadwerkelijk heeft gedaan. Wat wij vastleggen, is dat wij het hebben verlangd en wat er terugkwam.

In de praktijk komt op dit deel van een verzoek het vaakst helemaal geen antwoord. Dat is vervelend, en het is tegelijk bruikbaar: een partij die de rest van het verzoek beantwoordt en dit deel overslaat, heeft een keuze gemaakt die zichtbaar is in het dossier.

Waar dit vandaan komt