Kredietscoring verdedigt zich met een bewaarplicht. Begin daarom met inzage.

Bij een kredietinformatiebureau is een kaal verzoek om wissing de zwakste opening die er is. Die partijen hebben een verweer dat de meeste andere niet hebben: een bewaartermijn die zij zeggen te moeten aanhouden. Daar loopt een verwijderverzoek op stuk.

De sterkere opening is inzage. Niet omdat inzage meer oplevert, maar omdat het de partij dwingt haar eigen positie op schrift te zetten voordat zij die kan gebruiken om u af te wijzen.

Waarom wissing hier doodloopt

Artikel 17 kent uitzonderingen. Een daarvan is dat verwerking nodig is om te voldoen aan een wettelijke verplichting. Een partij die zegt gegevens te moeten bewaren, beroept zich daarop, en de discussie verplaatst zich onmiddellijk naar de vraag of die plicht bestaat en hoe ver zij reikt.

Dat is een discussie die u aangaat zonder te weten welke gegevens er liggen, waar ze vandaan komen en aan wie ze zijn verstrekt. U voert dus een gesprek over de rechtmatigheid van iets wat u niet kunt zien.

Wat inzage afdwingt

Een inzageverzoek is geen vriendelijk verzoek om een uitdraai. Het verplicht de partij tot een opsomming die precies de onderdelen bevat waarop een volgende stap steunt.

• Welke gegevens er over u worden verwerkt, en voor welk doel.
• Aan wie ze zijn of worden verstrekt — de ontvangers.
• Waar ze vandaan komen, wanneer ze niet bij u zijn verzameld.
• Hoe lang ze worden bewaard, of op grond waarvan die termijn wordt bepaald.

Dat laatste punt is de kern. Wie zich op een bewaarplicht beroept, moet zeggen welke. Een antwoord dat blijft steken bij “wettelijke bewaartermijnen” zonder bepaling is geen antwoord, en dat is dan vastgelegd.

De volgorde per soort partij

Dit is geen regel die alleen voor kredietbureaus geldt. De opening hangt af van het verweer dat u kunt verwachten.

Hoe wij die keuze per partij vastleggen→

Wat er daarna komt

Met het antwoord in handen wordt de tweede stap gericht. Blijkt de bewaarplicht te bestaan en de gegevens te dekken, dan is dat een uitkomst — onaangenaam, maar u weet het.

Blijkt de plicht smaller dan het verweer suggereerde, of blijkt er naast de bewaarde gegevens ook een commerciële verwerking te lopen, dan staat die tweede verwerking los en geldt daar het gewone regime voor.

En in beide gevallen heeft u de lijst met ontvangers, en daarmee het aangrijpingspunt om de keten aan te pakken in plaats van alleen de bron.

Waarom die lijst met ontvangers het verschil maakt→

Waar dit ophoudt

Een bewaarplicht kan werkelijk bestaan, en dan houdt het daar op. Wij kunnen een partij dwingen te zeggen waarop zij zich beroept; wij kunnen niet maken dat een wettelijke plicht verdwijnt omdat u er last van heeft.

De toezichthouder heeft in deze hoek wel opgetreden, en meer dan eens. Maar die zaken gingen over kredietbeoordelingen van consumenten. Wat daar is vastgesteld over gerechtvaardigd belang, is niet zonder meer over te zetten naar een zakelijk profiel van een bestuurder — de categorieën verschillen, en de argumenten deels ook.

Wat er in die zaken wel en niet is vastgesteld→

Dezelfde openingszet als de grondslag onbekend is→

Waar dit vandaan komt